Leki przeciwzakrzepowe: niezbędne leki

Powikłania spowodowane zakrzepicą naczyń krwionośnych - główna przyczyna śmierci w chorobach układu krążenia. Dlatego we współczesnej kardiologii dużą wagę przywiązuje się do zapobiegania rozwojowi zakrzepicy i zatorowości (niedrożności) naczyń krwionośnych. Krzepnięcie krwi w jej najprostszej postaci można przedstawić jako interakcję dwóch układów: płytek krwi (komórek odpowiedzialnych za tworzenie skrzepu krwi) i białek rozpuszczonych w osoczu krwi - czynników krzepnięcia pod działaniem, z którego powstaje fibryna. Powstała skrzeplina składa się z konglomeratu płytek splątanych w włóknach fibryny.

Dwie grupy leków są stosowane w celu zapobiegania powstawaniu zakrzepów krwi: środki przeciwpłytkowe i przeciwzakrzepowe. Środki przeciwpłytkowe hamują tworzenie skrzepów płytek. Leki przeciwzakrzepowe blokują reakcje enzymatyczne prowadzące do powstawania fibryny.

W naszym artykule rozważymy główne grupy leków przeciwzakrzepowych, wskazania i przeciwwskazania do ich stosowania, działania niepożądane.

Klasyfikacja

W zależności od miejsca zastosowania wyróżnia się antykoagulanty działania bezpośredniego i pośredniego. Bezpośrednie antykoagulanty hamują syntezę trombiny, hamują tworzenie fibryny z fibrynogenu we krwi. Antykoagulanty działania pośredniego hamują powstawanie czynników krzepnięcia krwi w wątrobie.

Koagulanty bezpośrednie: heparyna i jej pochodne, bezpośrednie inhibitory trombiny, a także selektywne inhibitory czynnika Xa (jeden z czynników krzepnięcia krwi). Pośrednie antykoagulanty obejmują antagonistów witaminy K.

  1. Antagoniści witaminy K:
    • Fenindion (fenilina);
    • Warfarin (warfarex);
    • Acenocoumarol (syncumar).
  2. Heparyna i jej pochodne:
    • Heparyna;
    • Antytrombina III;
    • Dalteparin (fragmin);
    • Etoksaparyna (anfibra, hemapaksan, clexane, enixum);
    • Nadroparin (fraxiparin);
    • Parnaparyna (Fluxum);
    • Sulodeksyd (Angioflux, Wessel Due f);
    • Bemiparin (Cybor).
  3. Bezpośrednie inhibitory trombiny:
    • Biwalirudyna (angiox);
    • Eteksylan dabigatranu (Pradax).
  4. Selektywne inhibitory czynnika Xa:
    • Apiksaban (Eliquis);
    • Fondaparynuks (arixtra);
    • Rivaroxaban (xarelto).

Antagoniści witaminy K

Pośrednie antykoagulanty są podstawą zapobiegania powikłaniom zakrzepowym. Ich forma tabletkowa może być przyjmowana przez długi czas w warunkach ambulatoryjnych. Udowodniono, że stosowanie pośrednich leków przeciwzakrzepowych zmniejsza częstość występowania powikłań zakrzepowo-zatorowych (atak serca, udar) podczas migotania przedsionków i obecność sztucznej zastawki serca.

Fenilina nie jest obecnie stosowana ze względu na wysokie ryzyko działań niepożądanych. Sincumar ma długi okres działania i gromadzi się w organizmie, dlatego jest rzadko stosowany ze względu na trudności w kontrolowaniu terapii. Najczęstszym lekiem z grupy antagonistów witaminy K jest warfaryna.

Warfaryna różni się od innych pośrednich leków przeciwzakrzepowych swoim wczesnym działaniem (10 do 12 godzin po spożyciu) i szybkim zaprzestaniem działań niepożądanych przy niższych dawkach lub odstawieniu leku.

Mechanizm działania jest związany z antagonizmem tego leku i witaminy K. Witamina K bierze udział w syntezie niektórych czynników krzepnięcia krwi. W wyniku działania warfaryny proces ten jest zakłócony.

Warfaryna jest przepisywana w celu zapobiegania powstawaniu i wzrostowi skrzepów krwi żylnej. Jest stosowany do długotrwałej terapii migotania przedsionków oraz w obecności skrzepliny wewnątrzsercowej. W tych warunkach znacznie wzrasta ryzyko zawału serca i udaru mózgu związanego z zablokowaniem naczyń krwionośnych przy odłączonych skrzepach. Warfaryna pomaga zapobiegać tym poważnym powikłaniom. Lek ten jest często stosowany po zawale mięśnia sercowego w celu zapobiegania nawracającej katastrofie wieńcowej.

Po protezowych zastawkach serca przyjmowanie warfaryny jest konieczne przez co najmniej kilka lat po operacji. Jest to jedyny lek przeciwzakrzepowy stosowany do zapobiegania tworzeniu się skrzepów krwi na sztucznych zastawkach serca. Stałe przyjmowanie tego leku jest konieczne w przypadku niektórych trombofilii, w szczególności zespołu antyfosfolipidowego.

Warfaryna jest przepisywana w kardiomiopatiach rozstrzeniowych i przerostowych. Chorobom tym towarzyszy rozszerzanie się ubytków serca i / lub przerost jego ścian, co stwarza warunki wstępne do powstawania zakrzepów wewnątrzsercowych.

Podczas leczenia warfaryną należy ocenić jej skuteczność i bezpieczeństwo, monitorując INR - międzynarodowy współczynnik znormalizowany. Wskaźnik ten szacuje się co 4 - 8 tygodni przyjęcia. Na tle leczenia INR powinien wynosić 2,0 - 3,0. Utrzymanie normalnej wartości tego wskaźnika jest bardzo ważne dla zapobiegania krwawieniu z jednej strony i zwiększonemu krzepnięciu krwi z drugiej.

Niektóre pokarmy i zioła zwiększają działanie warfaryny i zwiększają ryzyko krwawienia. Są to żurawina, grejpfrut, czosnek, korzeń imbiru, ananas, kurkuma i inne. Osłabiają działanie przeciwzakrzepowe substancji leczniczej zawartej w liściach kapusty, brukselki, kapusty pekińskiej, buraka, pietruszki, szpinaku, sałaty. Pacjenci przyjmujący warfarynę nie mogą odmówić przyjmowania tych produktów, ale przyjmować je regularnie w małych ilościach, aby zapobiec nagłym wahaniom leku we krwi.

Działania niepożądane obejmują krwawienie, niedokrwistość, miejscową zakrzepicę, krwiak. Aktywność układu nerwowego może być zaburzona wraz z rozwojem zmęczenia, bólu głowy, zaburzeń smaku. Czasami występują nudności i wymioty, ból brzucha, biegunka, zaburzenia czynności wątroby. W niektórych przypadkach skóra jest dotknięta, pojawia się purpurowy barwnik palców, parestezje, zapalenie naczyń i oziębłość kończyn. Być może rozwój reakcji alergicznej w postaci świądu, pokrzywki, obrzęku naczynioruchowego.

Warfaryna jest przeciwwskazana w ciąży. Nie należy go przepisywać w żadnych warunkach związanych z zagrożeniem krwawieniem (uraz, operacja, owrzodzenie narządów wewnętrznych i skóry). Nie jest stosowany w tętniakach, zapaleniu osierdzia, infekcyjnym zapaleniu wsierdzia, ciężkim nadciśnieniu tętniczym. Przeciwwskazaniem jest niemożność odpowiedniej kontroli laboratoryjnej z powodu niedostępności laboratorium lub cech osobowości pacjenta (alkoholizm, dezorganizacja, starcza psychoza itp.).

Heparyna

Jednym z głównych czynników zapobiegających krzepnięciu krwi jest antytrombina III. Niefrakcjonowana heparyna wiąże się z nią we krwi i zwiększa aktywność jej cząsteczek kilka razy. W rezultacie reakcje mające na celu tworzenie skrzepów krwi w naczyniach są tłumione.

Heparyna jest stosowana od ponad 30 lat. Wcześniej podawano go podskórnie. Obecnie uważa się, że niefrakcjonowana heparyna powinna być podawana dożylnie, co ułatwia monitorowanie bezpieczeństwa i skuteczności terapii. Do podawania podskórnego zalecane są heparyny o niskiej masie cząsteczkowej, które omówimy poniżej.

Heparyna jest najczęściej stosowana w zapobieganiu powikłaniom zakrzepowo-zatorowym w ostrym zawale mięśnia sercowego, w tym podczas trombolizy.

Kontrole laboratoryjne obejmują określenie czasu krzepnięcia aktywowanej częściowej tromboplastyny. Na tle leczenia heparyną po 24–72 godzinach powinno to być 1,5–2 razy większe niż początkowe. Konieczne jest również kontrolowanie liczby płytek krwi, aby nie dopuścić do rozwoju małopłytkowości. Zazwyczaj leczenie heparyną trwa od 3 do 5 dni ze stopniowym zmniejszaniem dawki i dalszym anulowaniem.

Heparyna może powodować zespół krwotoczny (krwawienie) i małopłytkowość (zmniejszenie liczby płytek krwi). Przy długotrwałym stosowaniu go w dużych dawkach prawdopodobny jest rozwój łysienia (łysienia), osteoporozy i hipoaldosteronizmu. W niektórych przypadkach występują reakcje alergiczne, jak również wzrost poziomu aminotransferazy alaninowej we krwi.

Heparyna jest przeciwwskazana w przypadku zespołu krwotocznego i małopłytkowości, wrzodu żołądka i 12 wrzodów dwunastnicy, krwawienia z dróg moczowych, zapalenia osierdzia i ostrego tętniaka serca.

Heparyny o niskiej masie cząsteczkowej

Dalteparynę, enoksaparynę, nadroparynę, parnaparynę, sulodeksyd, bemiparynę otrzymuje się z niefrakcjonowanej heparyny. Różnią się od tej ostatniej mniejszą wielkością cząsteczki. Zwiększa to bezpieczeństwo leków. Działanie staje się bardziej długotrwałe i przewidywalne, więc stosowanie heparyny o niskiej masie cząsteczkowej nie wymaga monitorowania laboratoryjnego. Można to wykonać przy użyciu stałych dawek - strzykawek.

Zaletą heparyn o niskiej masie cząsteczkowej jest ich skuteczność przy podawaniu podskórnym. Ponadto mają znacznie mniejsze ryzyko działań niepożądanych. Dlatego obecnie pochodne heparyny wypierają heparynę z praktyki klinicznej.

Heparyny o niskiej masie cząsteczkowej stosuje się w celu zapobiegania powikłaniom zakrzepowo-zatorowym podczas operacji chirurgicznych i zakrzepicy żył głębokich. Stosuje się je u pacjentów leżących w łóżku i mających wysokie ryzyko takich powikłań. Ponadto leki te są powszechnie przepisywane na niestabilną dusznicę bolesną i zawał mięśnia sercowego.

Przeciwwskazania i działania niepożądane tej grupy są takie same jak w przypadku heparyny. Jednak nasilenie i częstość występowania działań niepożądanych jest znacznie mniejsza.

Bezpośrednie inhibitory trombiny

Bezpośrednie inhibitory trombiny, jak sama nazwa wskazuje, bezpośrednio inaktywują trombinę. Jednocześnie hamują aktywność płytek krwi. Stosowanie tych leków nie wymaga monitorowania laboratoryjnego.

Biwalirudynę podaje się dożylnie w ostrym zawale mięśnia sercowego, aby zapobiec powikłaniom zakrzepowo-zatorowym. W Rosji ten lek nie został jeszcze zastosowany.

Dabigatran (Pradaksa) jest tabletkowanym środkiem zmniejszającym ryzyko zakrzepicy. W przeciwieństwie do warfaryny, nie wchodzi w interakcje z żywnością. Nadal trwają badania nad tym lekiem w przypadku stałego migotania przedsionków. Lek jest zatwierdzony do stosowania w Rosji.

Selektywne inhibitory czynnika Xa

Fondaparynuks wiąże się z antytrombiną III. Taki kompleks intensywnie inaktywuje czynnik X, zmniejszając intensywność tworzenia skrzepliny. Został powołany podskórnie w ostrym zespole wieńcowym i zakrzepicy żylnej, w tym zatorowości płucnej. Lek nie powoduje trombocytopenii i nie prowadzi do osteoporozy. Kontrola laboratoryjna bezpieczeństwa nie jest wymagana.

Fondaparynuks i biwalirudyna są szczególnie wskazane u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem krwawienia. Poprzez zmniejszenie częstotliwości występowania zakrzepów krwi w tej grupie pacjentów leki te znacznie poprawiają rokowanie choroby.

Fondaparynuks jest zalecany do stosowania w ostrym zawale mięśnia sercowego. Nie może być stosowany tylko z angioplastyką, ponieważ zwiększa ryzyko zakrzepów krwi w cewnikach.

Badania kliniczne inhibitorów czynnika Xa w postaci tabletek.

Najczęstsze działania niepożądane obejmują niedokrwistość, krwawienie, ból brzucha, ból głowy, świąd, zwiększoną aktywność aminotransferaz.

Przeciwwskazania - aktywne krwawienie, ciężka niewydolność nerek, nietolerancja składników leku i infekcyjne zapalenie wsierdzia.

Leki przeciwzakrzepowe o działaniu bezpośrednim: wskazania i przeciwwskazania. Przegląd funduszy

Leki przeciwzakrzepowe należą do grupy leków wpływających na układ krzepnięcia krwi, zapobiegając tworzeniu się skrzepów krwi w naczyniach krwionośnych. W zależności od mechanizmu działania leki te są zwykle podzielone na 2 podgrupy: bezpośrednie i pośrednie antykoagulanty. Poniżej mówimy o pierwszej grupie leków przeciwzakrzepowych - akcji bezpośredniej.

Układ krzepnięcia krwi: podstawowa fizjologia

Krzepnięcie krwi jest połączeniem procesów fizjologicznych i biochemicznych mających na celu zatrzymanie krwawienia, które rozpoczęło się wcześniej. Jest to ochronna reakcja organizmu, zapobiegająca masowej utracie krwi.

Krzepnięcie krwi przebiega w 2 etapach:

  • pierwotna hemostaza;
  • koagulacja enzymatyczna.

Pierwotna hemostaza

W ten złożony proces fizjologiczny zaangażowane są trzy struktury: ściana naczyniowa, centralny układ nerwowy i płytki krwi. Gdy ściana naczynia jest uszkodzona i zaczyna się krwawienie, mięśnie gładkie znajdujące się w nim wokół miejsca perforacji są ściskane, a naczynia skurczone. Charakter tego zdarzenia jest odruchowy, to znaczy występuje mimowolnie, po odpowiednim sygnale układu nerwowego.

Następnym krokiem jest adhezja (klejenie) płytek krwi do miejsca uszkodzenia ściany naczyniowej i agregacja (wiązanie) między nimi. Po 2-3 minutach krwawienie ustaje, ponieważ miejsce urazu jest zatkane zakrzepem krwi. Jednak ta skrzeplina jest nadal luźna, a osocze krwi w miejscu uszkodzenia jest nadal płynne, więc w pewnych warunkach krwawienie może rozwinąć się z nową siłą. Istotą następnej fazy pierwotnej hemostazy jest to, że płytki krwi przechodzą szereg metamorfoz, w wyniku których uwalniane są z nich 3 czynniki krzepnięcia krwi: ich oddziaływanie prowadzi do pojawienia się trombiny i rozpoczyna szereg reakcji chemicznych - koagulacji enzymatycznej.

Koagulacja enzymatyczna

Gdy ślady trombiny pojawiają się w obszarze uszkodzenia ściany naczynia, rozpoczyna się kaskada reakcji interakcji czynników krzepnięcia tkanki z krwią, pojawia się inny czynnik - tromboplastyna, która wchodzi w interakcje ze specjalną substancją protrombiny, tworząc aktywną trombinę. Reakcja ta zachodzi również przy udziale soli wapnia, a trombina oddziałuje z fibrynogenem i powstaje fibryna, która jest substancją nierozpuszczalną - jej włókna wytrącają się.

Następnym etapem jest kompresja lub retrakcja skrzepu krwi, którą uzyskuje się przez jego zagęszczenie, ściskanie, co skutkuje oddzieleniem przezroczystej, płynnej surowicy.
Ostatnim etapem jest rozpuszczenie lub liza wcześniej utworzonej skrzepliny. Podczas tego procesu wiele substancji oddziałuje ze sobą, co powoduje pojawienie się we krwi enzymu fibrynolizyny, niszcząc włókno fibrynowe i przekształcając je w fibrynogen.
Należy zauważyć, że część substancji zaangażowanych w procesy krzepnięcia powstaje w wątrobie z bezpośrednim udziałem witaminy K: niedobór tej witaminy prowadzi do naruszenia procesów krzepnięcia.

Wskazania i przeciwwskazania do stosowania bezpośrednio działających antykoagulantów

Używaj narkotyków z tej grupy w następujących sytuacjach:

  • aby zapobiec tworzeniu się skrzepów krwi lub ograniczyć ich lokalizację podczas różnych zabiegów chirurgicznych, w szczególności na sercu i naczyniach krwionośnych;
  • w przypadku postępującej dławicy piersiowej i ostrego zawału mięśnia sercowego;
  • z zatorami i zakrzepicą żył głębokich i tętnic obwodowych, naczyń mózgowych, oczu, tętnic płucnych;
  • z rozsianym krzepnięciem wewnątrznaczyniowym;
  • w celu zapobiegania krzepnięciu krwi w wielu badaniach laboratoryjnych;
  • aby utrzymać zmniejszoną krzepliwość krwi podczas hemodializy lub krążenia pozaustrojowego.

Każdy z bezpośrednich antykoagulantów ma swoje przeciwwskazania do stosowania, głównie są to:

Zaleca się zachować ostrożność przepisując te leki bardzo wyczerpanym pacjentom, w czasie ciąży, w ciągu pierwszych 3-8 dni po porodzie lub po operacji, w przypadku wysokiego ciśnienia krwi.

Klasyfikacja antykoagulantów działających bezpośrednio

W zależności od charakterystyki struktury i mechanizmu działania leki z tej grupy są podzielone na 3 podgrupy:

  • niefrakcjonowane preparaty heparyny (heparyna);
  • leki o niskiej masie cząsteczkowej heparyny (nadroparyna, etoksaparyna, dalteparyna i inne);
  • heparynoidy (sulodeksyd, polisiarczan pentozanu);
  • bezpośrednie inhibitory trombiny - preparaty hirudyny.

Niefrakcjonowane preparaty heparyny

Głównym przedstawicielem tej klasy leków jest heparyna.
Działanie przeciwzakrzepowe tego leku to zdolność jego łańcuchów do hamowania głównego enzymu krzepnięcia, trombiny. Heparyna wiąże się z koenzymem - antytrombiną III, w wyniku czego ta ostatnia wiąże się bardziej aktywnie z grupą osoczowych czynników krzepnięcia, zmniejszając ich aktywność. Wraz z wprowadzeniem heparyny w dużych dawkach hamuje również przemianę fibrynogenu w fibrynę.

Oprócz powyższego, substancja ta ma szereg innych efektów:

  • spowalnia agregację i adhezję płytek krwi, leukocytów i erytrocytów;
  • zmniejsza stopień przepuszczalności naczyń;
  • poprawia krążenie krwi w sąsiednich naczyniach, zabezpieczenia;
  • zmniejsza skurcz ściany naczyń.

Heparyna jest wytwarzana w postaci roztworu do wstrzykiwań (1 ml roztworu zawiera 5000 U substancji czynnej), a także w postaci żeli i maści do stosowania miejscowego.

Heparynę podaje się podskórnie, domięśniowo i dożylnie.

Lek działa szybko, ale niestety stosunkowo krótko - po pojedynczym wstrzyknięciu dożylnym zaczyna działać niemal natychmiast i efekt utrzymuje się przez 4-5 godzin. Po wprowadzeniu do mięśnia, efekt rozwija się w ciągu pół godziny i trwa do 6 godzin, z zastrzykiem podskórnym - odpowiednio w 45-60 minut i do 8 godzin.

Heparyna jest często przepisywana nie sama, ale w połączeniu z lekami fibrynolitycznymi i przeciwpłytkowymi.
Dawki są indywidualne i zależą od charakteru i ciężkości choroby, jak również od jej objawów klinicznych i parametrów laboratoryjnych.

Działanie heparyny musi być kontrolowane przez określenie APTT - czasu częściowej tromboplastyny ​​po aktywacji - co najmniej raz na 2 dni w pierwszym tygodniu terapii, a następnie rzadziej - raz na 3 dni.

Ponieważ rozwój zespołu krwotocznego jest możliwy na tle wprowadzenia tego leku, należy go podawać tylko w warunkach szpitalnych pod stałym nadzorem personelu medycznego.
Oprócz krwotoków heparyna może wywołać łysienie, małopłytkowość, hiperdosteronizm, hiperkaliemię i osteoporozę.

Preparatami heparyny do lokalnego stosowania są Lioton, Linoven, Thrombophob i inne. Stosuje się je w profilaktyce, a także w kompleksowym leczeniu przewlekłej niewydolności żylnej: zapobiegają tworzeniu się skrzepów krwi w żyłach odpiszczelowych kończyn dolnych, a także zmniejszają obrzęk kończyn, eliminują ich nasilenie i zmniejszają ból.

Preparaty heparyny niskocząsteczkowej

Jest to nowa generacja leków o właściwościach heparyny, ale o wielu korzystnych właściwościach. Inaktywując czynnik Xa, są bardziej skłonni do zmniejszenia ryzyka zakrzepów krwi, podczas gdy ich aktywność przeciwzakrzepowa jest mniej wyraźna, co oznacza, że ​​prawdopodobieństwo wystąpienia krwotoków jest mniejsze. Ponadto, heparyny o niskiej masie cząsteczkowej są lepiej wchłaniane i trwają dłużej, to znaczy, aby osiągnąć ten efekt, potrzebna jest mniejsza dawka leku i mniejsza liczba wstrzyknięć. Ponadto powodują osteoporozę i małopłytkowość tylko w wyjątkowych przypadkach, niezwykle rzadko.

Głównymi przedstawicielami heparyny drobnocząsteczkowej są dalteparyna, etoksaparyna, nadroparyna, bemiparyna. Rozważ każdy z nich bardziej szczegółowo.

Dalteparin (Fragmin)

Krzepnięcie krwi nieco zwalnia. Tłumi agregację, praktycznie nie wpływa na przyczepność. Ponadto do pewnego stopnia ma właściwości immunosupresyjne i przeciwzapalne.
Dostępny w postaci roztworu do wstrzykiwań.

Lek wstrzykuje się do żyły lub podskórnie. Wstrzyknięcie domięśniowe jest zabronione. Dozowanie zgodnie ze schematem, w zależności od choroby i ciężkości pacjenta. Przy stosowaniu dalteparyny możliwe jest zmniejszenie poziomu płytek krwi, rozwój krwotoków, jak również miejscowe i ogólne reakcje alergiczne.
Przeciwwskazania są podobne do innych leków z grupy leków przeciwzakrzepowych o działaniu bezpośrednim (wymienionych powyżej).

Eoksaparyna (Clexane, Novoparin, Flenox)

Szybko i całkowicie wchłaniany do krwi po podaniu podskórnym. Maksymalne stężenie odnotowuje się w ciągu 3-5 godzin. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi ponad 2 dni. Wydalany z moczem.

Dostępny w postaci roztworu do wstrzykiwań. Wstrzykuje się go z reguły podskórnie w okolicę ściany brzucha. Podawana dawka zależy od choroby.
Efekty uboczne są standardowe.
Nie należy stosować tego leku u pacjentów podatnych na skurcz oskrzeli.

Nadroparyna (Fraxiparin)

Oprócz bezpośredniego działania przeciwzakrzepowego ma również właściwości immunosupresyjne, a także przeciwzapalne. Ponadto zmniejsza poziom β-lipoprotein i cholesterolu we krwi.
Po podaniu podskórnym jest wchłaniany prawie całkowicie, maksymalne stężenie leku we krwi odnotowuje się po 4-6 godzinach, okres półtrwania wynosi 3,5 godziny na początku i 8-10 godzin na powtarzanym podawaniu nadroparyny.

Z reguły wstrzykuje się w błonnik brzucha: podskórnie. Częstotliwość podawania wynosi 1-2 razy dziennie. W niektórych przypadkach stosuje się dożylną drogę podawania pod kontrolą parametrów krzepnięcia krwi.
Dawkowanie przepisane w zależności od patologii.
Działania niepożądane i przeciwwskazania są podobne do innych leków w tej grupie.

Bemiparin (Cybor)

Ma wyraźny efekt przeciwkrzepliwy i umiarkowany krwotoczny.

Po podaniu podskórnym lek jest szybko i całkowicie wchłaniany do krwi, gdzie maksymalne stężenie odnotowuje się w ciągu 2-3 godzin. Okres półtrwania leku wynosi 5-6 godzin. Jeśli chodzi o metodę hodowli dzisiaj nie ma informacji.

Forma uwalniania - roztwór do wstrzykiwań. Droga podania jest podskórna.
Dawkowanie i czas trwania leczenia zależą od ciężkości choroby.
Działania niepożądane i przeciwwskazania wymieniono powyżej.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leku z innymi lekami przeciwzakrzepowymi, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, ogólnoustrojowymi glikokortykosteroidami i dekstranem: wszystkie te leki zwiększają działanie bemiparyny, co może powodować krwawienie.

Heparinoidy

Jest to grupa mukopolisacharydów pochodzenia półsyntetycznego, posiadających właściwości heparyny.
Preparaty tej klasy działają wyłącznie na czynnik Xa, niezależnie od angiotensyny III. Mają działanie antykoagulacyjne, fibrynolityczne i obniżające poziom lipidów.

Z reguły stosuje się je w leczeniu pacjentów z angiopatiami spowodowanymi podwyższonym poziomem glukozy we krwi: w przypadku cukrzycy. Ponadto są one stosowane w celu zapobiegania zakrzepicy podczas hemodializy i podczas operacji chirurgicznych. Stosuje się je także w ostrych, podostrej i przewlekłej chorobie miażdżycowej, zakrzepowej i zakrzepowo-zatorowej. Zwiększenie efektu przeciwdławicowego leczenia pacjentów z dławicą piersiową (to znaczy zmniejszenie nasilenia bólu). Głównymi przedstawicielami tej grupy leków są sulodeksyna i polisiarczan pentozanu.

Sulodeksyna (Wessel Due F)

Dostępne w postaci kapsułek i roztworu do wstrzykiwań. Zaleca się podawanie domięśniowe przez 2-3 tygodnie, a następnie doustnie przez kolejne 30-40 dni. Przebieg leczenia jest 2 razy w roku i częściej.
Nudności, wymioty, ból w żołądku, krwiaki w miejscu wstrzyknięcia i reakcje alergiczne są możliwe podczas podawania leku.
Przeciwwskazania są wspólne dla leków na heparynę.

Polisiarczan pentozanu

Forma uwalniania - tabletki powlekane i roztwór do wstrzykiwań.
Droga podawania i dawkowanie różnią się w zależności od charakterystyki choroby.
Gdy spożycie jest wchłaniane w małych ilościach: jego biodostępność wynosi tylko 10%, w przypadku podawania podskórnego lub domięśniowego dostępność biologiczna ma tendencję do 100%. Maksymalne stężenie we krwi odnotowuje się w ciągu 1-2 godzin po spożyciu, okres półtrwania jest równy dniom lub więcej.
Reszta leku jest podobna do innych leków z grupy antykoagulantów.

Preparaty hirudynowe

Substancja wydzielana przez gruczoły ślinowe pijawki, hirudyna, ma właściwości przeciwzakrzepowe, podobne do preparatów heparyny. Jego mechanizm działania polega na bezpośrednim związaniu się z trombiną i nieodwracalnym zahamowaniu jej. Ma częściowy wpływ na inne czynniki krzepnięcia krwi.

Nie tak dawno temu opracowano leki na bazie hirudyny - Piyavit, Revask, Girolog, Argatroban, ale nie były one szeroko stosowane, więc nie ma dotychczas zgromadzonych doświadczeń klinicznych w ich stosowaniu.

Chcielibyśmy osobno powiedzieć o dwóch stosunkowo nowych lekach o działaniu przeciwzakrzepowym - jest to fondaparynuks i rywaroksaban.

Fondaparynuks (Arixtra)

Ten lek ma działanie przeciwzakrzepowe poprzez selektywne hamowanie czynnika Xa. Po wejściu do organizmu fondaparynuks wiąże się z antytrombiną III i zwiększa neutralizację czynnika Xa o kilkaset razy. W wyniku tego proces krzepnięcia zostaje przerwany, trombina nie powstaje, dlatego skrzeplina nie może się tworzyć.

Szybko i całkowicie wchłaniany po podaniu podskórnym. Po pojedynczym wstrzyknięciu leku jego maksymalne stężenie we krwi obserwuje się po 2,5 godzinach. We krwi wiąże się z antytrombiną II, co determinuje jej działanie.

Wydalany głównie z moczem w niezmienionej postaci. Okres półtrwania wynosi od 17 do 21 godzin, w zależności od wieku pacjenta.

Dostępny w postaci roztworu do wstrzykiwań.

Droga podania jest podskórna lub dożylna. Domięśniowo nie ma zastosowania.

Dawka leku zależy od rodzaju patologii.

Pacjenci ze zmniejszoną czynnością nerek wymagają dostosowania dawki leku Arikstry w zależności od klirensu kreatyniny.

Pacjenci z wyraźnym spadkiem czynności wątroby, lek jest stosowany bardzo ostrożnie.
Nie należy go stosować jednocześnie z lekami zwiększającymi ryzyko krwawienia.

Rivaroxaban (Xarelto)

Ten lek ma wysoką selektywność działania przeciwko czynnikowi Xa, który hamuje jego aktywność. Charakteryzuje się wysoką biodostępnością (80-100%) po podaniu doustnym (jest dobrze wchłaniany w przewodzie pokarmowym po podaniu doustnym).

Maksymalne stężenie rywaroksabanu we krwi obserwuje się w ciągu 2-4 godzin po pojedynczym spożyciu.

Wydalany z organizmu w połowie z moczem, w połowie z masami kałowymi. Okres półtrwania wynosi od 5-9 do 11-13 godzin, w zależności od wieku pacjenta.

Wydanie formularza - pigułki.
Jest spożywany niezależnie od posiłku. Podobnie jak w przypadku innych bezpośrednich leków przeciwzakrzepowych, dawka leku zmienia się w zależności od rodzaju choroby i jej nasilenia.

Przyjmowanie rywaroksabanu nie jest zalecane u pacjentów leczonych niektórymi lekami przeciwgrzybiczymi lub HIV, ponieważ mogą zwiększać stężenie Xarelto we krwi, co może powodować krwawienie.

Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek wymagają dostosowania dawki rywaroksabanu.
Kobiety w wieku rozrodczym powinny być niezawodnie chronione przed ciążą w okresie leczenia tym lekiem.

Jak widać, współczesny przemysł farmakologiczny oferuje znaczący wybór leków przeciwzakrzepowych działających bezpośrednio. W żadnym przypadku oczywiście nie można samoleczyć, wszystkie leki, ich dawkowanie i czas stosowania określa tylko lekarz, w zależności od ciężkości choroby, wieku pacjenta i innych istotnych czynników.

Z którym lekarzem się skontaktować

Bezpośrednie leki przeciwzakrzepowe są przepisywane przez kardiologa, flebologa, angiologa lub chirurga naczyniowego, a także specjalistę hemodializy (nefrologa) i hematologa.

Antykoagulanty bezpośredniego i pośredniego działania - niezbędne leki w medycynie

Antykoagulanty to substancje chemiczne, które mogą zmieniać lepkość krwi, w szczególności hamować procesy krzepnięcia.

W zależności od grupy leków przeciwzakrzepowych wpływa na syntezę niektórych substancji w organizmie, które są odpowiedzialne za lepkość krwi i jej zdolność do tworzenia skrzepów krwi.

Istnieją antykoagulanty działania bezpośredniego i pośredniego. Antykoagulanty mogą mieć postać tabletek, zastrzyków i maści.

Niektóre antykoagulanty są w stanie działać nie tylko in vivo, to znaczy bezpośrednio w organizmie, ale także in vitro - aby pokazać swoje możliwości w probówce z krwią.

Leki przeciwzakrzepowe w medycynie

Co to są antykoagulanty w medycynie i jakie miejsce zajmują?

Antykoagulant jako lek pojawił się po latach 20. XX wieku, kiedy odkryto dikoumarol, antykoagulant działania pośredniego. Od tego czasu rozpoczęto badania nad tą substancją i innymi, które mają podobny efekt.

W rezultacie, po pewnych badaniach klinicznych, leki oparte na takich substancjach zaczęły być stosowane w medycynie i nazywane antykoagulantami.

Stosowanie leków przeciwzakrzepowych nie jest przeznaczone wyłącznie do leczenia pacjentów.

Ponieważ niektóre antykoagulanty mają zdolność do wywierania wpływu in vitro, są one stosowane w diagnostyce laboratoryjnej w celu zapobiegania krzepnięciu próbek krwi. Antykoagulanty są czasami stosowane w deratyzacji.

Wpływ grupy leków na organizm

W zależności od grupy leków przeciwzakrzepowych, jego działanie zmienia się nieznacznie.

Bezpośrednie antykoagulanty

Głównym efektem bezpośrednich antykoagulantów jest hamowanie powstawania trombiny. Następuje inaktywacja czynników IXa, Xa, XIa, XIIa, a także kallekrein.

Aktywność hialuronidazy jest zahamowana, ale jednocześnie zwiększa się przepuszczalność naczyń mózgu i nerek.

Wraz z tym zmniejsza się poziom cholesterolu, beta-lipoprotein, zwiększa się aktywność lipazy lipoproteinowej i tłumi się limfocyty T i B. Wiele bezpośrednich leków przeciwzakrzepowych wymaga monitorowania INR i innych kontroli krzepliwości krwi, aby uniknąć krwawienia wewnętrznego.

Pośrednie leki

Pośrednie antykoagulanty hamują syntezę protrombiny, proconvertiny, czynnika krystalicznego i pierwotnego czynnika stewarta w wątrobie.

Synteza tych czynników zależy od poziomu stężenia witaminy K1, która ma zdolność przekształcania się w formę aktywną pod wpływem reduktazy epoksydowej. Antykoagulanty mogą blokować produkcję tego enzymu, co pociąga za sobą zmniejszenie wytwarzania powyższych czynników krzepnięcia.

Klasyfikacja antykoagulantów

Antykoagulanty dzielą się na dwie główne podgrupy:

Różnica polega na tym, że pośrednie antykoagulanty działają na syntezę bocznych enzymów regulujących krzepnięcie krwi, takie leki są skuteczne tylko in vivo. Bezpośrednie antykoagulanty mogą działać bezpośrednio na trombinę i rozrzedzać krew w dowolnym nośniku.

Z kolei bezpośrednie antykoagulanty dzielą się na:

  • heparyny;
  • heparyny o niskiej masie cząsteczkowej;
  • hirudyna;
  • wodorowęglan sodu;
  • lepirudyna i danaparoid.

Pośrednie antykoagulanty obejmują takie substancje, jak:

Prowadzą do konkurencyjnego antagonizmu z witaminą K1. Oprócz faktu, że naruszają cykl witaminy K i hamują aktywność reduktazy epoksydowej, zakłada się również, że hamują one produkcję reduktazy chinonowej.

Istnieją również substancje, takie jak antykoagulanty, które zmniejszają krzepliwość krwi za pomocą innych mechanizmów. Na przykład cytrynian sodu, kwas acetylosalicylowy, salicylan sodu.

pośrednia i bezpośrednia klasyfikacja antykoagulantów

Wskazania do użycia

Leki przeciwzakrzepowe są stosowane prawie we wszystkich przypadkach, w których istnieje ryzyko zakrzepów krwi, chorób kardiologicznych i chorób naczyniowych kończyn.

W kardiologii są one przeznaczone dla:

  • zastoinowa niewydolność serca;
  • obecność mechanicznych zastawek serca;
  • przewlekły tętniak;
  • tętnicza choroba zakrzepowo-zatorowa;
  • zakrzepica ciemieniowa jam serca;
  • zawał mięśnia sercowego o dużej ogniskowej.

W innych przypadkach leki przeciwzakrzepowe są przeznaczone do zapobiegania zakrzepicy:

  • zakrzepowe zapalenie żył kończyn dolnych;
  • żylaki;
  • poporodowa choroba zakrzepowo-zatorowa;
  • długi pobyt w łóżku po zabiegu;
  • utrata krwi (ponad 500 ml);
  • kacheksja
  • zapobieganie reokluzji po plastyce naczyń.

W przypadku przepisania leku Vazobral, instrukcje użytkowania są wymagane do nauki. Wszystko, co jest potrzebne, aby wiedzieć o leku - przeciwwskazania, recenzje, analogi.

Przeciwwskazania do stosowania grupy leków

Musi przejść pełną morfologię krwi, analizę moczu, analizę moczu Nechiporenko, analizę krwi utajonej w kale, analizę biochemiczną krwi, a także przeprowadzić koagulogram i USG nerek.

Antykoagulanty są przeciwwskazane w następujących chorobach:

  • tętniak śródmózgowy;
  • choroba wrzodowa przewodu pokarmowego;
  • hipowitaminoza witaminy K;
  • nadciśnienie wrotne;
  • małopłytkowość;
  • białaczka;
  • nowotwory złośliwe;
  • niewydolność nerek lub wątroby;
  • wysokie ciśnienie krwi (powyżej 180/100);
  • alkoholizm;
  • Choroba Crohna.

Działające bezpośrednio antykoagulanty

Głównym przedstawicielem bezpośrednich antykoagulantów jest heparyna. Heparyna ma łańcuchy siarczanowanych glikozaminoglikanów o różnych rozmiarach.

Biodostępność heparyny jest wystarczająco niska, aby zapewnić odpowiednie dawkowanie leku. Zależy to przede wszystkim od tego, że heparyna oddziałuje z wieloma innymi substancjami w organizmie (makrofagi, białka osocza, śródbłonek).

Dlatego leczenie heparyną nie wyklucza możliwości zakrzepu krwi. Należy również pamiętać, że skrzep krwi na płytce miażdżycowej nie jest wrażliwy na heparynę.

Istnieją również heparyny o niskiej masie cząsteczkowej: sól sodowa enoksaparyny, sól sodowa deltaparyny, wapń nadroparyna.

Jednakże mają one wysoki efekt przeciwzakrzepowy z powodu wysokiej biodostępności (99%), takie substancje mają mniejsze prawdopodobieństwo powikłań hemoroidalnych. Wynika to z faktu, że cząsteczki heparyny o niskiej masie cząsteczkowej nie oddziałują z czynnikiem von Willebranda.

Naukowcy próbowali odtworzyć syntetyczną hirudynę - substancję, która znajduje się w ślinie pijawki i ma bezpośrednie działanie przeciwzakrzepowe, która trwa około dwóch godzin.

Ale próby zakończyły się niepowodzeniem. Jednakże utworzono lepirudynę, rekombinowaną pochodną hirudyny.

Danaparoid to mieszanina glikozaminoglikanów, która ma również działanie przeciwzakrzepowe. Substancja jest syntetyzowana z błony śluzowej jelit świni.

Preparaty reprezentujące doustne antykoagulanty i maści o działaniu bezpośrednim:

Pośrednie antykoagulanty

Pośrednie antykoagulanty dzielą się na trzy główne typy:

Pośrednie antykoagulanty tego typu są stosowane w celu zmniejszenia krzepnięcia krwi przez długi czas.

Jedna z podgrup tych leków ma działanie ze względu na spadek czynników zależnych od K w wątrobie (antagoniści witaminy K). Obejmuje to takie czynniki jak: protrombina II, VII, X i IX. Obniżenie poziomu tych czynników prowadzi do obniżenia poziomu trombiny.

Inna podgrupa pośrednich antykoagulantów ma właściwość zmniejszania powstawania białek w układzie antykoagulacyjnym (białka S i C). Osobliwością tej metody jest to, że wpływ na białko występuje szybciej niż na czynniki zależne od K.

Dlatego leki te są stosowane w razie potrzeby, pilne działanie przeciwzakrzepowe.

Główni przedstawiciele antykoagulantów działania pośredniego:

  • Sincumar;
  • Neodikoumarin;
  • Phenindione;
  • Warfaryna;
  • Fepromaron;
  • Pelentan;
  • Acenmarolol;
  • Thrombostop;
  • Biscumate etylowe.

Środki przeciwpłytkowe

Są to substancje, które są w stanie zmniejszyć agregację płytek krwi zaangażowanych w tworzenie skrzepliny. Często używany w połączeniu z innymi lekami, wzmacniając i uzupełniając ich działanie. Ważnym przedstawicielem leku przeciwpłytkowego jest kwas acetylosalicylowy (aspiryna).

Ta grupa obejmuje również leki na zapalenie stawów i rozszerzające naczynia, leki przeciwskurczowe i reopiglucynę zastępującą krew.

Podstawowe leki:

  1. Aspiryna. Prowadzi do zakłócenia metabolizmu kwasu arachidonowego.
  2. Tiklopidyna. Lek jest zdolny do rozszczepiania FIF2 (fosfatydyloinozytol-4, 5-difosforan) i zmiany agregacji płytek.
  3. Klopidogrel (tienopirydyna). Struktura jest podobna do tiklopidyny, ale sam lek jest mniej toksyczny.
  4. Tirofiban. Inhibitor glikoproteiny IIb / IIIa o niskiej masie cząsteczkowej. Ma krótki czas trwania.
  5. Dipirydamol. Środek rozszerzający naczynia
  6. Abtsiksimab. Składa się z fragmentów Fab przeciwciał monoklonalnych przeciwko glikoproteinie IIb / IIIa. Ma właściwość wiązania się z integryną avβ3.
  7. Eptifibatit. Cykliczny peptyd zakłóca agregację płytek.

Funkcje aplikacji

W praktyce medycznej środki przeciwpłytkowe stosuje się równolegle z innymi antykoagulantami, na przykład heparyną.

Aby uzyskać pożądany efekt, dawkę leku i sam lek dobiera się tak, aby wyrównać lub, przeciwnie, zwiększyć działanie innego leku przeciwzakrzepowego.

Początek działania leków przeciwpłytkowych występuje później niż w przypadku prostych leków przeciwzakrzepowych, zwłaszcza działania bezpośredniego. Po zniesieniu takich leków nie są one usuwane z organizmu na jakiś czas i kontynuują działanie.

Wnioski

Od połowy XX wieku w medycynie praktycznej stosowano nowe substancje, które mogą zmniejszać zdolność krwi do tworzenia skrzepów krwi.

Wszystko zaczęło się, gdy w jednej osadzie krowy zaczęły umierać z powodu nieznanej choroby, w której jakiekolwiek zranienie zwierząt doprowadziło do jego śmierci z powodu nieustannego krwawienia.

Naukowcy odkryli później, że spożywali substancję - dikumarol. Od tego czasu rozpoczęła się era antykoagulantów. Podczas których miliony ludzi zostały uratowane.

Obecnie opracowywane są bardziej wszechstronne narzędzia, które mają minimalną liczbę skutków ubocznych i mają maksymalną wydajność.

Co to są antykoagulanty. Lista, nazwy leków, skutki uboczne, klasyfikacja

Problemy z aktywnością serca i układem naczyniowym często występują u ludzi. W profilaktyce leczenie tych patologii wytwarza leki - antykoagulanty. Co to jest, jak i jak je wykorzystać, ujawnia się dalej.

Co to są antykoagulanty, zasada działania

Antykoagulanty nazywane są lekami, które pełnią funkcję upłynniania osocza. Pomagają zapobiegać powstawaniu węzłów zakrzepowych, minimalizują występowanie zawału serca, udaru, jak również powstawanie blokad żylnych i tętniczych.

Należy zauważyć, że wcześniej utworzone skrzepy krwi nie są resorbowane za pomocą takich leków.

Leki są dobrze tolerowane, wspierają zdrowie ludzi, którzy mają sztuczne zastawki serca lub nierówne bicie serca. Jeśli pacjent cierpi na atak serca lub inne choroby serca (kardiomiopatia), przepisuje się mu również leki przeciwzakrzepowe.

Działanie takich funduszy ma na celu zmniejszenie zdolności krwi do krzepnięcia (krzepnięcia), a mianowicie, pod ich wpływem zmniejsza prawdopodobieństwo zakrzepów, które mogą blokować przepływ połączeń naczyniowych. W wyniku leczenia ryzyko zawału serca lub udaru jest zminimalizowane.

Leki przeciwzakrzepowe (co to jest, specyfika ich stosowania są opisane poniżej) są podzielone na grupy:

  • fizjologiczny - stale wytwarzany przez organizm i wchodzący do krwiobiegu;
  • patologiczne - gdy zostaną znalezione w osoczu, są w stanie wykazać obecność jakiejkolwiek patologii.

Pierwsza grupa jest podzielona na:

  • pierwotne (ich synteza zachodzi stale);
  • wtórne (wytwarzane po rozdzieleniu czynników przepływu krwi przez rozpuszczenie w nim fibryny).

Podstawowe preparaty naturalne

Ta grupa farmaceutyków dzieli się na:

  • inhibitory, które powstają w wyniku samo-reprodukcji fibryny;
  • antytrombina - główny czynnik białkowy osocza;
  • antytromboplastyny ​​są czynnikiem w układzie antykoagulacyjnym osocza.

Jeśli pacjent ma predyspozycje do redukcji tych substancji, istnieje szansa, że ​​może on wywołać zakrzepicę.

Grupa naturalnych leków pierwotnych:

Wtórne leki fizjologiczne

Leki grupowe zawierają we wzorze następujące substancje czynne:

  1. Antytrombina I.
  2. Antytrombina IX.
  3. Metafaktory XIa i Va.
  4. Febrinopeptydy.
  5. Auto-2-antykoagulant.
  6. Antytromboplastyny.
  7. PDF (substancje powstające z rozpuszczania fibryny).

Preparaty patologiczne

Wraz z rozwojem poważnych chorób w krwiobiegu powstają inhibitory gatunków immunologicznych, które działają jako swoiste przeciwciała. Takie ciała mają zapobiegać koagulacji.

Należą do nich inhibitory VII, IX silni. W trakcie chorób autoimmunologicznych w krwiobiegu pojawia się patologiczny typ białek. Mają właściwości przeciwbakteryjne i przytłaczający wpływ na czynniki krzepnięcia (II, V, Xa).

Środki przeciwpłytkowe

Leki zmniejszają syntezę tromboksanu i są przeznaczone do zapobiegania udarowi i zawałowi serca, które mogą wynikać z tworzenia sklejonych skrzepów krwi.

Aspiryna jest najczęstszym i korzystnym antyagregantem. Często pacjenci, którzy doświadczyli napadu, mają przepisaną aspirynę. Blokuje tworzenie skondensowanych formacji krwi w tętnicach wieńcowych. Po konsultacji ze specjalistą medycznym możliwe jest stosowanie tego środka w małych dawkach (w profilaktyce).

Pacjentom, którzy doznali udaru i wymiany zastawki serca, przepisuje się ADP (inhibitory receptora difosforanu adenozyny). Lek ten jest wstrzykiwany do żyły i zapobiega tworzeniu się skrzepów, które mogą zatykać naczynia.

Preparaty na zakrzepicę:

Podobnie jak inne leki, leki przeciwpłytkowe mają szereg działań niepożądanych:

  • stałe zmęczenie;
  • częsta manifestacja zgagi;
  • ból głowy;
  • nudności;
  • ból brzucha;
  • dramatyczna zmiana stolca;
  • przepływ krwi z nosa.

W przypadku takich objawów pacjent musi skonsultować się ze specjalistą medycznym, aby ponownie przypisać leki.

Istnieją również działania niepożądane, w których konieczne jest całkowite zaprzestanie przyjmowania leku:

  1. Reakcje alergiczne (obrzęk twarzy, krtani, języka, kończyn, warg, wysypki).
  2. Wymioty, zwłaszcza w obecności skrzepów krwi.
  3. Krzesło jest ciemne lub zakrwawione.
  4. Obecność krwi w moczu.
  5. Trudno wdychać i wydychać.
  6. Niepowiązana mowa.
  7. Oznaki arytmii.
  8. Żółtość, mówienie o skórze i białkach oczu.
  9. Bolesność stawów.
  10. Halucynacje

Niektórzy pacjenci mają przepisane leki przeciwpłytkowe na całe życie, więc powinni systematycznie pobierać krew, aby sprawdzić krzepnięcie.

Nowe pokolenie leków doustnych

Leki przeciwzakrzepowe (co to jest i zasada wpływu funduszy na organizm opisany w artykule) są niezbędne dla wielu chorób. Według wskaźników statystycznych większość z nich ma wiele ograniczeń i skutków ubocznych. Ale producenci eliminują wszystkie negatywne aspekty, dzięki czemu uwalniają nowe i ulepszone środki nowej generacji.

Wszelkie antykoagulanty mają zarówno pozytywne, jak i negatywne strony. Naukowcy przeprowadzają dodatkowe badania laboratoryjne leków w celu dalszego opracowania uniwersalnych środków zaradczych na zakrzepicę oraz pokrewne i choroby. Takie leki są opracowywane dla młodszych pacjentów (dzieci) i dla tych, którzy mają przeciwwskazania do ich stosowania.

Zalety nowoczesnych leków:

  • zminimalizowane ryzyko spontanicznego przepływu krwi;
  • leki działają w ciągu 1,5 godziny;
  • większość ludzi, którzy mają ograniczone wskazania do warfin, może już przyjmować nowsze produkty;
  • zjedzone jedzenie i inne leki nie wpływają na skuteczność PNP.

Wady PNP:

  • stałe testowanie funduszy;
  • takie fundusze powinny być stale pijane, bez luk, ponieważ mają krótki czas działania;
  • rzadko, ale występują niepożądane efekty związane z nietolerancją składników.

Na liście PUP znajduje się niewielka ilość środków, ponieważ większość z nich znajduje się w fazie testowej. Jednym z nowo wyprodukowanych jest Dabigatran, który jest lekiem o niskiej masie cząsteczkowej (inhibitor trombiny). Lekarze często przepisują go na blokady żylne (w celach profilaktycznych).

Kolejne 2 PNP, które są łatwo tolerowane przez pacjentów, to Apixaban, Rivaroxaban. Ich zaletą jest to, że nie ma potrzeby pobierania krwi w czasie terapii leczniczej w celu ryzyka zaburzeń krzepnięcia. Nie reagują na inne używane leki, co jest ich zaletą. Leki zapobiegają również atakom udaru i arytmii.

Klasyfikacja antykoagulantów: bezpośrednie, pośrednie działanie

Leki przeciwzakrzepowe (co to jest, a zasada ich działania jest uwzględniona w artykule w celach informacyjnych, więc samoleczenie jest przez nich zabronione) można podzielić na 2 główne podgrupy.

Są to:

  • działanie bezpośrednie (ma zdolność do bezpośredniego działania na trombinę, zmniejszając jej aktywność do minimum, a tym samym rozcieńczając strumień krwi);
  • skutki pośrednie (wpływają na syntezę enzymów (pochodzenie wtórne), które regulują krzepnięcie krwi).
Bezpośrednie i pośrednie antykoagulanty: lista

Leki są dobrze wchłaniane przez ściany żołądka i są ostatecznie wydalane z moczem.

Krasnojarski portal medyczny Krasgmu.net

Inhibitory bezpośredniego działania trombiny. Leki antytrombinowe klasyfikowane są jako bezpośrednie inhibitory trombiny (PIT) (działające bezpośrednio na cząsteczkę trombiny).

Bezpośrednie inhibitory trombiny działają bezpośrednio na aktywną trombinę, a tym samym hamują indukowane trombiną przejście fibrynogenu w fibrynę.

Bezpośrednie inhibitory trombiny (hirudyna i biwalirudyna) działają zarówno na wolną trombinę, jak i trombinę związaną z fibryną.

BEZPOŚREDNIE INHIBITORY THROMBIN (BEZPOŚREDNIE DZIAŁANIE ANTIKOAGULANTÓW)

Leki przeciwzakrzepowe działające bezpośrednio odnoszą się do takich leków przeciwzakrzepowych, które mają bezpośredni wpływ na aktywność czynników krzepnięcia krążących we krwi, w przeciwieństwie do pośrednich antykoagulantów, które hamują syntezę protrombiny i niektórych innych czynników krzepnięcia w wątrobie. Wspólną właściwością obecnie stosowanych bezpośrednich antykoagulantów jest ich zdolność do hamowania aktywności enzymatycznej trombiny (lub czynnika Pa), która, jak wiadomo, odgrywa kluczową rolę w zakrzepicy. Dlatego, zgodnie z głównym mechanizmem działania przeciwzakrzepowego, wszystkie bezpośrednie leki przeciwzakrzepowe można uznać za inhibitory trombiny.

Klasyfikacja bezpośrednich antykoagulantów

Istnieją dwie główne grupy bezpośrednich leków przeciwzakrzepowych, w zależności od tego, jak hamują aktywność trombiny. Pierwsza grupa obejmuje heparynę, jej pochodne i niektóre inne glikozaminoglikany (heparan i dermatan), które są zdolne do hamowania aktywności trombiny tylko w obecności kofaktorów osocza, a zwłaszcza antytrombiny III. Są to tak zwane inhibitory trombiny zależne od antytrombiny III lub, innymi słowy, pośrednie inhibitory trombiny.

Inna grupa bezpośrednich antykoagulantów składa się z hirudyny, jej syntetycznych analogów (hirugen, hirulog itp.) Oraz niektórych oligopeptydów (RRACK, argatroban itp.), Które neutralizują trombinę, wiążąc się bezpośrednio z jej aktywnym centrum. Ta grupa bezpośrednich antykoagulantów jest nazywana inhibitorami trombiny niezależnymi od antytrombiny III lub bezpośrednimi (selektywnymi, specyficznymi) inhibitorami trombiny.

Tak więc, zgodnie z nowoczesnymi koncepcjami, istnieją dwie grupy działających bezpośrednio antykoagulantów, różniące się mechanizmem działania, lub inhibitory trombiny:

1) zależne od antytrombiny III i 2) niezależne od antytrombiny III (Tabela 1).

Tabela 1. Klasyfikacja antykoagulantów działających bezpośrednio

I. Inhibitory trombiny zależne od antytrombiny III

Normalna (standardowa, niefrakcjonowana) heparyna Niskocząsteczkowa (frakcjonowana) heparyna:

dalteparyna (fragmin, tedelparin)

Eoksaparyna (Clexane, Lovenox) itp.

Heparinoid danaparoid (lomoparin, organaran) i inne.

Ii. Niezależne inhibitory trombiny antytrombiny III

Hirudyna (natywna i rekombinowana)

PACK (keton D-fenyloalanino-1-propylo-1-arginylochlorometylowy)

Inhibitory trombiny zależne od antytrombiny III są chemicznie związane z glikozaminoglikanami, tj. Są to natywne siarczanowane mukopolisacharydy, które są szczególnie obfite w płucach, jelitach i wątrobie zwierząt. Głównymi glikozaminoglikanami są heparyna, siarczan heparanu, siarczan dermatanu,

lnloitiny A i C, keratanie. Właściwościami przeciwzakrzepowymi są tylko heparyna, heparan i dermatan, które są jedynymi glikozaminoglikanami, które zawierają nie tylko kwas glukuronowy, ale także kwas iduronowy. Ani chondroityny, ani keratyny nie wykazują znaczącej aktywności przeciwzakrzepowej.

Ustalono, że nasilenie aktywności przeciwzakrzepowej glikozaminoglikanów w dużej mierze zależy od trzech czynników: zawartości w nich kwasu iduronowego typu heksozaminy (glikozaminy lub galaktozaminy) i masy cząsteczkowej. Najbardziej aktywnym glikozaminoglikanem jest heparyna, w której ponad 90% wszystkich reszt kwasu uronowego jest reprezentowanych przez kwas iduronowy, sprzężony z glukozaminą. W heparanie dominuje kwas glukuronowy (70-80%) w połączeniu z glukozaminą. Działanie przeciwzakrzepowe siarczanu heparanu, podobnie jak heparyny, zależy od obecności antytrombiny III w osoczu, ale nasilenie tego efektu jest znacznie mniejsze niż heparyny. Chociaż heparan nie jest stosowany w praktyce klinicznej, należy wiedzieć o jego właściwościach fizykochemicznych, ponieważ jest on głównym składnikiem heparynoidowego danaparoidu o niskiej masie cząsteczkowej, produkowanego przez firmę Organon (Holandia).

W dermatan dominującym kwasem uronowym jest kwas iduronowy (90-95%), ale heksozamina w nim (w przeciwieństwie do heparyny i heparanu) nie jest reprezentowana przez glukozaminę, ale przez galaktozaminę. Masa cząsteczkowa siarczanu dermatanu jest większa niż heparyny i wynosi około 25 000 daltonów (D). Te właściwości fizykochemiczne dermatanu najwyraźniej wyjaśniają specyfikę mechanizmu jego działania przeciwzakrzepowego. Jako antykoagulant dermatan jest ponad 70 razy słabszy niż heparyna, jeśli porównamy je pod względem ich wpływu na czas częściowej tromboplastyny ​​po aktywacji (APTT). Jednakże, w przeciwieństwie do heparyny, dermatan inaktywuje tylko trombinę, ale nie czynnik Xa, a jej aktywność antytrombiny zależy od obecności kofaktora heparyny II, a nie od antytrombiny III. Ponadto dermatan ma wyjątkową zdolność do hamowania tworzenia trombiny, a nie tylko jej dezaktywacji, podobnie jak heparyna lub heparan. Zainteresowanie badaniem dermatanu wynika głównie z dwóch okoliczności. Po pierwsze, w eksperymentach na zwierzętach wykazano, że dermatan podawany w tej samej dawce przeciwzakrzepowej jest znacznie rzadziej niż heparyna, powodując powikłania krwotoczne. Po drugie, siarczan dermatanu jest jednym ze składników obiecującego leku przeciwzakrzepowego, sulodecidu, produkowanego przez Alfa Wassermann (Włochy).

W literaturze glikozoaminoglikany różniące się od heparyny właściwościami przeciwzakrzepowymi - siarczanem heparanu i siarczanem dermatanu - są czasami nazywane heparynoidami.

Obecnie, z antytrombiny III-zależnych inhibitorów trombiny, zwykłe (standardowe, nie heparynizowane heparyny), niskocząsteczkowe (frakcjonowane) heparyny (enoksiparyna, fraxiparyna, dalteparyna, itp.), Niskocząsteczkowe heparynoidy danaparyna, dalteparyna itp. Są stosowane jako leki przeciwzakrzepowe, niskocząsteczkowe heparynoidy, dyacaryna, heparyna itp.

Heparyna

Heparyna została odkryta przez amerykańskiego studenta medycyny J. McLeana w 1916 r. Jest to glikozaminoglikan składający się z kilku łańcuchów siarczanowanych mukopolisów o różnych długościach i masach cząsteczkowych. Masa cząsteczkowa poszczególnych frakcji handlowych preparatów heparyny jest bardzo zróżnicowana - od 3000 do 40 000 D, średnio około 15 000 D.

Heparyna jest wytwarzana głównie przez komórki tuczne (komórki tuczne) znajdujące się we wszystkich tkankach organizmu:

jej największe stężenie występuje w płucach, jelitach i wątrobie. Do użytku klinicznego heparynę otrzymuje się z błony śluzowej świni i płuc bydła (byk). Ustalono pewne różnice w aktywności biologicznej preparatów heparyny świńskiej i bydlęcej. Do neutralizacji pochodzenia heparyny pochodzenia wołowego potrzeba więcej siarczanu protaminy, prawdopodobnie dlatego, że lek ten zawiera więcej chondroityn niż heparyna śluzówki jelitowej świni Wpływ heparyny świńskiej na inaktywację czynnika Xa jest bardziej wyraźny i dłuższy niż efekt heparyny bydlęcej. Ponadto, leki pochodzenia wieprzowego najwyraźniej rzadziej powodują rozwój małopłytkowości niż leki pochodzenia bydlęcego (według danych podsumowujących, odpowiednio u 5,8 i 15,6% pacjentów).

Istnieją różne sole heparyny (sodu, wapnia, potasu, magnezu, baru). Najczęściej stosowane sole sodowe i wapniowe heparyny. Na podstawie wyników kilku badań można założyć, że skuteczność kliniczna tych dwóch soli heparyny jest prawie taka sama, jednak według niektórych danych krwiaki w obszarze podawania leku obserwuje się w 3,6% przypadków, gdy stosuje się sól sodową heparyny iw 4,5% po podaniu jego sól wapniowa.

Ze względu na fakt, że komercyjne preparaty zwykłej heparyny różnią się pod względem pochodzenia, stopnia oczyszczenia i zawartości wody, ich dawki powinny być wyrażone nie w miligramach, ale w jednostkach międzynarodowych (ED).

Mechanizm działania przeciwzakrzepowego heparyny jest dobrze zbadany i polega na hamowaniu aktywności trombiny, która katalizuje przemianę fibrynogenu w fibrynę, inne reakcje w układzie hemostatycznym. W 1939 r. K. Brinkhous i in. wykazali, że aktywność antytrombiny heparyny zależy od obecności białka osocza, dawniej zwanego „kofaktorem heparyny”, a teraz - „antytrombiny III”. Antytrombina III to alfa2-globulina o masie cząsteczkowej 65 000 D, syntetyzowana w wątrobie i w nadmiarze w osoczu krwi. Gdy heparyna wiąże się z antytrombiną III, w jej cząsteczce zachodzą zmiany konformacyjne, które pozwalają jej na szybsze połączenie z aktywnym centrum trombiny i innych proteaz serynowych (koagulacja czynników IXa, Xa, XIa i CPA, kalikreina i plazmin). Tak więc heparyna hamuje zakrzepicę, przyczyniając się do inaktywacji trombiny przez jej fizjologiczny inhibitor antytrombiny III. Tak więc wykazano, że w obecności heparyny inaktywacja trombiny przez antytrombinę III jest przyspieszana o około 1000 razy.

Ostatnio odkryto drugi zależny od heparyny inhibitor trombiny, który różni się od antytrombiny III i został nazwany kofaktorem heparyny II. Kofaktor heparyny II ma mniejsze znaczenie dla manifestacji przeciwzakrzepowego działania heparyny, ponieważ neutralizuje trombinę tylko przy wysokich stężeniach heparyny w osoczu.

Wśród enzymów układu krzepnięcia krwi trombina (tj. Czynnik IIa) i czynnik Xa są najbardziej wrażliwe na inaktywację kompleksu heparyna-antytrombina III. Różne frakcje heparyny mają nierówną aktywność biologiczną. Podczas gdy frakcja heparyny o wysokiej masie cząsteczkowej w równym stopniu hamuje aktywność zarówno trombiny, jak i czynnika Xa, jej frakcje o niskiej masie cząsteczkowej (masa cząsteczkowa poniżej 7000 D) mogą neutralizować tylko czynnik Xa.

Oprócz inaktywacji trombiny i innych proteaz serynowych, heparyna ma działanie hipolipidemiczne, hamuje proliferację i migrację komórek śródbłonka i mięśni gładkich ściany naczyniowej. Hipolipidemiczne działanie heparyny jest związane z jej zdolnością do aktywacji lipazy lipoproteinowej - enzymu, który hydrolizuje trójglicerydy tworzące chylomikrony i lipoproteiny o bardzo niskiej gęstości. Poprzez hamowanie proliferacji i migracji komórek mięśni gładkich, heparyna może potencjalnie spowolnić postęp zmian miażdżycowych, tj. z długotrwałym użyciem ma działanie przeciwmiażdżycowe.

Wpływ heparyny na agregację płytek krwi jest niejednoznaczny. Z jednej strony, inaktywując trombinę, może zmniejszać lub zapobiegać agregacji płytek. Z drugiej strony, heparyna jest w stanie zwiększyć agregację płytek spowodowaną przez inne induktory (oprócz trombiny), a jej właściwość zależy w pewnym stopniu od masy cząsteczkowej - zdolność do wywoływania agregacji płytek jest mniej wyraźna we frakcjach heparyny z krótkimi łańcuchami mukopolisacharydów i niską masą cząsteczkową. że frakcje heparyny o wysokim ciężarze cząsteczkowym mają dwa miejsca aktywne: jedno do wiązania antytrombiny III, drugie do reakcji z błoną płytkową, podczas gdy ich frakcje o niskiej masie cząsteczkowej ma tylko jeden, powinowactwo wiązania antytrombiny III.

W latach 80. zaczęły pojawiać się doniesienia, że ​​heparyna może poprawić krążenie oboczne u zwierząt z niedokrwieniem mięśnia sercowego. Ten sam wpływ na krążenie oboczne ma przedłużone niedokrwienie mięśnia sercowego, które u zwierząt jest spowodowane przez częściowe podwiązanie tętnicy wieńcowej, a u ludzi może być rozmnażane za pomocą powtarzanych ćwiczeń fizycznych.

Udowodniono synergizm działania heparyny i niedokrwienia mięśnia sercowego na rozwój krążenia obocznego u pacjentów z chorobą wieńcową ze stabilną wysiłkową dusznicą bolesną. Jednak do niedawna efekt przeciwniedokrwienny długotrwałej terapii heparyną nie był praktycznie stosowany w leczeniu stabilnej dławicy, aby uzyskać efekt kliniczny, zwykłą heparynę trzeba było podawać kilka razy dziennie przez kilka tygodni.

Dopiero wraz z pojawieniem się heparyn o niskiej masie cząsteczkowej, które można podawać 1 raz dziennie, możliwe jest udowodnienie, że u ludzi terapia heparyną i ćwiczenia mają synergistyczny wpływ na krążenie oboczne. Hipolipidemiczne działanie heparyny stało się możliwe w praktyce klinicznej w leczeniu choroby wieńcowej i innych klinicznych postaci miażdżycy dzięki rozwojowi sulodeksydu o działaniu przeciwzakrzepowym serii heparyny, który, w przeciwieństwie do innych heparyny i heparynoidów, może być podawany doustnie przez długi czas.

Przez wiele lat uważano, że heparyna i inne glikozoaminoglikany nie są wchłaniane w przewodzie pokarmowym, ponieważ zwierzęta nie wykazały zauważalnych zmian w parametrach krzepnięcia krwi nawet po podaniu dużych dawek zwykłej heparyny w środku. W latach 80. odkryto, że zarówno heparyna, jak i inne glikozoaminoglikany są dość dobrze wchłaniane w żołądku i jelitach oraz, jak się wydaje, wchłanianie glikozaminoglikamin. jest procesem pasywnym. Inną rzeczą jest to, że w procesie wchłaniania heparyny w kontakcie z błoną śluzową przewodu pokarmowego następuje częściowe odsiarczenie znacznej części przyjętej dawki. Częściowa desulfacja heparyny w przewodzie pokarmowym zmniejsza jej aktywność przeciwzakrzepową. Ale co najważniejsze, odsiarczona heparyna traci powinowactwo do błon komórek śródbłonka, a większość pozostaje w krwiobiegu. Heparyna krążąca we krwi jest łatwo wychwytywana przez wątrobę, gdzie jest niszczona przez działanie heparynazy i częściowo wydalana przez nerki w postaci niezmienionej lub zdepolimeryzowanej. Tak więc, przyjmując doustnie heparynę o normalnej lub niskiej masie cząsteczkowej, w wyniku częściowej desulfacji, jej aktywność przeciwzakrzepowa jest zmniejszona i wydalanie z organizmu jest znacznie przyspieszone. Dlatego w przypadku terapii heparyną doustną konieczne było stworzenie specjalnej postaci farmaceutycznej heparyny, która przyspieszyłaby jej wchłanianie, a tym samym zmniejszyła stopień jej odsiarczenia. Takie postacie dawkowania heparyny do podawania doustnego w latach 80-tych i 90-tych powstały w USA, Japonii, Niemczech i we Włoszech, jednak z nieznanych przyczyn tylko lek sulodeksyd znalazł zastosowanie kliniczne.

Pomimo pojawienia się w ostatnich latach różnych leków miażdżycowych, obszar kliniczny zwykłej heparyny pozostaje dość szeroki: zapobieganie i leczenie zakrzepicy żył głębokich kończyn dolnych, leczenie ostrego PE, niestabilnej dławicy piersiowej, ostrego zawału mięśnia sercowego, zakrzepicy obwodowej, udaru niedokrwiennego (zakrzepowo-zatorowego) i niektórych innych choroby i stany. W celach profilaktycznych heparyna jest szeroko stosowana u pacjentów ortopedycznych, chirurgicznych, neurologicznych i terapeutycznych o wysokim ryzyku rozwoju zakrzepicy żył głębokich kończyn dolnych (aw konsekwencji zatorowości płucnej), u pacjentów poddawanych hemodializie, jak również podczas operacji przy użyciu sztucznego aparatu krążenia krwi ( Tabela 7).

W celach terapeutycznych terapia heparyną jest zwykle stosowana w przypadkach, w których leczenie trombolityczne jest nieskuteczne (na przykład w niestabilnej dławicy piersiowej) lub jest niedostępne.

Obecnie istnieją trzy sposoby przepisywania normalnej heparyny: 1) podskórnie; 2) dożylne przerywane; 3) ciągłe dożylne.

Podskórne podawanie heparyny w małych lub średnich dawkach jest z reguły stosowane w celach profilaktycznych. Małe dawki heparyny (10 000-15 000 IU / dzień) są przepisywane w celu zapobiegania zakrzepicy żył głębokich kończyn dolnych, aw konsekwencji powikłań zakrzepowo-zatorowych u pacjentów o ogólnym profilu chirurgicznym. Pierwszą dawkę heparyny (5000 jm) podaje się na 2 godziny przed operacją, a następnie przepisuje się 5000 jm co 8 lub 12 godzin przez okres do 7 dni i pożądane jest, aby wziąć pierwsze 2 dni od rozpoczęcia pełnego powrotu aktywności ruchowej pacjenta. Niektórzy chirurdzy są ograniczeni do podskórnego podawania 3500 jm heparyny 3 razy dziennie. Monitorowanie terapii małymi dawkami heparyny nie jest wymagane, chyba że pacjent ma wskazania dotyczące skazy krwotocznej w wywiadzie.

Tabela 2 Główne wskazania do powołania heparyny w kardiologii

1. Ostre PEH (leczenie)

2. Niestabilna dławica piersiowa (leczenie)

3. Zakrzepica żył głębokich kończyn dolnych (zapobieganie i leczenie)

4. Ostry MI (dodatek do leczenia trombolitycznego, zapobieganie powikłaniom zakrzepowo-zatorowym u pacjentów wysokiego ryzyka)

5. Balonowa angioplastyka wieńcowa (zapobieganie reokluzji w pierwszych godzinach lub dniach)

6. Przejściowe naruszenie krążenia mózgowego (leczenie w przypadku niewydolności aspiryny i innych leków)

7. Ostry udar zakrzepowo-zatorowy pochodzenia kardiogennego (leczenie, na przykład, pacjentów z migotaniem przedsionków lub zastawkami serca)

8. Inna zakrzepica tętnicza i żylna (leczenie i zapobieganie)

Podskórne podawanie średnich dawek heparyny (10 000–15,000 IU co 12 godzin lub 7 000–10 000 IU co 8–10 dni pod kontrolą APTT jest zwykle stosowane profilaktycznie u pacjentów ortopedycznych, ginekologicznych lub urologicznych z wysokim ryzykiem rozwoju zakrzepicy żył głębokich kończyn dolnych). Średnie dawki heparyny są przepisywane takim pacjentom po zabiegu chirurgicznym, ale niektórzy chirurdzy zalecają podawanie 5000 U leku podskórnie 2 godziny przed zabiegiem.

Aby zapobiec powikłaniom zakrzepowo-zatorowym, średnie dawki heparyny są przepisywane w postaci 3-10-dniowego kursu po zakrzepicy żylnej lub w ostrym okresie zawału mięśnia sercowego.

Wyniki niedawno zakończonych badań nie wykluczają skuteczności terapeutycznej heparynoterapii w postaci wstrzyknięć podskórnych pod kontrolą APTT z niestabilną dusznicą bolesną i zakrzepicą żył głębokich kończyn dolnych. Tak więc D. Hirsch i wsp. (1996) zastosowali podskórne zastrzyki zwykłej heparyny do początkowej terapii zakrzepicy żył głębokich kończyn dolnych. Pierwsza dawka heparyny wynosiła 500 j./kg mc./dobę w postaci 3 wstrzyknięć (po 167 kD / kg) w odstępie 8 h. Zastrzyki heparyny podawano po 6-14 i 22 godzinach, pobierano krew w celu określenia APTT w środku odstępu między dawkami, t. e. po 2, 10 i 18 godzinach. W celu doboru dawki heparyny, w zależności od wielkości APTT, użyto nomogramu podanego w tabeli 2. 3

Publikacje O Leczeniu Żylaków

Jakie mogą być konsekwencje żylaków na jądrach u mężczyzn: leczenie, objawy

Co szósty mężczyzna w wieku rozrodczym jest podatny na tę podstępną chorobę, podczas gdy wielu nawet nie podejrzewa, że ​​ma varicocelle.

Paraproctitis - skuteczne leczenie w domu

Leczenie domowe paraproctitis należy rozpocząć jak najszybciej. Przecież postęp procesu zapalnego w podskórnej tkance tłuszczowej może prowadzić do poważnego pogorszenia stanu zdrowia pacjenta, przejścia procesu patologicznego do postaci przewlekłej lub tworzenia przetok.